1. die andere

Masterproef Autonome Vormgeving van Louisa Vanderhaegen

De voorstelling speelt op vr 19 en za 20 juni 2015 om 20:00 in Tram ZwartCampus Bijloke, Jozef Kluyskensstraat 2, Gent 

reservatie
(tot 16:00 de dag van de voorstelling)

tickets: 5€ (standaard) | 3€ (studenten, werklozen, 65+ en docenten, medewerkers en alumni School of Arts) | 0€ (studenten, docenten en alumni DRAG, jury, werkveld)  


Affiche beeld webversie

Daar staat ze.
In het deurgat.
Ze kijkt eerst even naar haar voeten en dan recht voor zich.

Woordende lijsten
of lijstend verwoorden.
Woorden lijkt op worden.


En toen zeiden de mensen in de zaal 'hooo…'


Het zijn op den duur vreemd gebouwde zinnen.
Ik leef op den duur in vreemd gebouwde gebouwen.
Ze weet niet waar ze leeft.
Ze weet niet wat ze leest.
Ze weet niet dat ze leest.
Of bij welke
lijst,
grijst
grijnst
frijnst.

Er zijn ook gewone lijstjes.
Vol taakjes.


Concept en spel: Louisa Vanderhaegen | Creatie samen metLouise Crabbé | Kostuum: Hilde Vanfleteren | Met bijzondere dank aan: René Van Gijsegem! Wim De Pauw, Evert Defrancq, Rachel Gruijters, Lize Pede, Joost Lambert, Mathilde Strijdonk, Sibran Sampers, Joost Lambert, Lars Kwakkenbos, Kristof Van Gestel en zij die kwamen kijken tijdens kleine toonmomenten


Na vele omzwervingen door huis en verleden, met kamerbrede tekeningen, klank- en tekstfragmenten uit haar eigen omgeving, staat het plastische en performatieve werk van Louisa nu in de monumentale steigers van een Masterproef

Hiervoor begeeft Vanderhaegen zich op nieuw en onontgonnen terrein. Tijdens het werkproces heeft Louisa niet gekozen voor de bekende, veilige paden. De letterlijke beschrijving van het eigen universum en territorium heeft plaats gemaakt voor een meer universele, multimediale en abstractere aanpak. De vroegere werken worden verknipt, bewerkt en vorm gegeven in collages, 3-dimensionale sculpturen, installaties met/en (video)-projecties. Overal vinden we de wisselende schaal van intro- en extraverte verhoudingen terug. Speels en krachtig.

Al deze elementen van voorgaande research blijven gelden maar worden in een andere context geplaatst. Waar vorige werkstukken focusten op plastisch, abstracte performance- installaties wordt in ‘die andere’ letterlijk het theatrale podium betreden.

Het narratieve aspect heeft het té vrijblijvende en gesluierde Spoken Word- gefluister gedwongen tot een eigenhandig geschreven theatermonoloog. Vanderhaegen zoekt naar de twillght zone tussen spelen en zijn. Ze gebruikt daarvoor de conventies van wat we toneel durven noemen. Plaats, tijd en ruimte: een opstelling à l'Italienne. De toeschouwer achter de onzichtbare vierde wand krijgt een vaste plaats toegewezen.

Vanuit de positie van een meisje/vrouw onderhoudt Louisa zelf ons met een ingestudeerd verhaal hoe die vrouw de andere observeert. Soms wat surrealistisch en met een taal waar het hele lichaam spreekt. De handen, de mimiek, de aankleding krijgen een nieuw jasje aangemeten. Objecten, projecties en licht worden in één doorlopende voorstelling ingepast en maken integraal deel uit van de lineaire structuur van het stuk. 

In Vanderhaegen’s producten en producties lezen we een heel persoonlijke hand. De hand van een fijngevoelig kunstenaar die niet voor één gat te vangen of te vatten. We zien haar aan het werk op de grens van geactiveerde ruimte in de ‘white cube’ en/of in-situ projecten. Deze keer treffen we haar in de theaterzaal.