Sommige verhalen zijn te gevaarlijk om te herhalen.

1830. Een opera-opvoering zet Brussel in lichterlaaie. De bezwerende klanken van De Stomme van Portici doen een opstand ontvlammen tegen de Nederlandse overheerser. De Belgische Revolutie is een feit.

Bijna twee eeuwen later – in een haast even explosief politiek klimaat – eisen drie vissers uit Portici hun plek op het podium terug. Zoals de opera dirigeert, muiten ze opnieuw tegen de bezetter. De ketenen van de romantiek wegen echter zwaar: kunnen de vissers aan de dwingende maat van de muziek ontsnappen? En kan de strijd met ons collectief geheugenverlies gewonnen worden?

Do You Remember Revolution? traceert een Belgische geschiedenis van revolutionair en contrarevolutionair geweld. Vertrekkend vanuit de mythische opera, dwaalt ze door de loden jaren ‘80 en het gewapend verzet van extreemlinks, om zo te arriveren in een klimaat dat activisme en antifascisme criminaliseert. DYRR? bevraagt de legitimiteit van de gewapende strijd. Waar ligt de grens tussen verzet en terreur? Heeft revolutie haar politieke betekenis uitgediend? En als dat zo is; hoe willen we ons haar dan herinneren?

Deze voorstelling maakt gebruik van luide muziek en felle lichten. Ze bespreekt bomaanslagen en georganiseerd geweld.

Nederlands gesproken. Frans gezongen. Nederlands ondertiteld.

To be exiled, deprived from the protection of the law creates freedom for reimagining lawfulness. In 1945 an Egyptian farmer found a jar near the city Nag-Hammadi with a bundle of gnostic Christian scriptures. These were left out of the bible and the writers condemned as heretics. The scriptures invite for a personal experience of faith that departs from inner authority and gives female apostles, one of them Mary Magdalene, a voice. ‘Exiled Salvation’ is an investigation in the motives behind this act of erasing and condemnation, a physical and sonic investigation with music curated by Arend Dever.

Het is niet gemakkelijk om vandaag de dag van mannen te houden. Nog moeilijker is het om dat hardop toe te geven. Maar Dorelia doet het, in de voorstelling I LOVE ME(N). Samen met het publiek gaat ze op zoek naar radicale authenticiteit. Ze is brutaal, nieuwsgierig en ja, ook sexy. Dat laatste is niet het belangrijkst, maar wel waar. Want Dorelia liegt niet.

Verwacht een voorstelling die tot de kern wil komen van haar liefde voor de Man — niet één man, maar het archetype van. Ze zingt, danst, vertelt en bevraagt wat het betekent om naar de liefde van een man te verlangen. En waarom ze juist die liefde zo nodig heeft.

‘Men wordt niet als vrouw geboren, men wordt tot vrouw gemaakt’ schreef Simone de Beauvoir in 1949. Wat betekent het om een vrouw te zijn, een vrouw te spelen, en waar vervaagt de grens tussen die twee.

Dorelia laat zich inspireren door grote denkers zoals: De Beauvoir, Butler en Beyoncé om dichter bij de kern te komen. Ze keert terug naar haar verleden en neemt het publiek mee, man voor man, stap voor stap, langs de verhalen die haar hebben gevormd tot wie ze speelt… euh is.

Laten we het verhaal van de anus vertellen. In Lost Springs slikken vijf spelers het tapijt van de beschaving in om met de draden die tussen hun benen uitsteken, de tent voor een nieuw circus te weven. Een eclectisch theaterstuk waarin het alledaags pessimisme van de wereld te lijf wordt gegaan aan de hand van de aars. De aars als anker voor de fictie. De aars als orakel.

Een donkere ruimte. Een dondertrom. Een menselijke aars op een transportkarretje. Het publiek wordt uitgenodigd om hun licht te schijnen op dat wat we normaal verbergen. Een zoektocht naar hoop, plezier en de betekenis van het leven – de schaamte voorbij.

We vinden de semiotiek van de anus terug in alle facetten van de geschiedenis. Van de Middeleeuwse klucht en Mozart tot Freud en Cardi B. De aars als beerput, de aars als butt of the joke, de aars als drift, als platte humor. De vuilpoort van ons heelal. Daar waar alle drek naar buiten komt.

Spelenderwijs overschrijdt de aars alle grenzen, anders dan het hoofd waarvoor grenzen en bezittingen veel betekenen. In tijden van verdeeldheid en preutsheid zeggen wij: communize your anus. Because we all have one. De aars is wat ons verbindt. Open up your anus, let the light shine in. The weapon is modest, but the possibility of action is close by—and infinite. Niet om te provoceren. Of toch wel?

Verwijzend naar ‘Anal Terror’ van Paul B. Preciado

In een wereld waar nabijheid geen afstand meer kent en intimiteit zich laat simuleren, vervagen de grenzen tussen echt en geconstrueerd. Wat gebeurt er wanneer die eenzijdige verbindingen wederkerig lijken te worden? Wanneer we niet langer alleen kijken, maar ook gezien willen worden — koste wat kost?

six degrees of separation is een onderzoek rond parasociale relaties en duikt in de verleidelijke logica van zelfmanipulatie. Het neemt je mee in een spel van aantrekken en afstoten, van kijken en bekeken worden, van controle en de illusie ervan. Het omarmt obsessies en verlangens, en stelt een eenvoudige maar onontkoombare vraag: hoe ver reikt onze verbondenheid werkelijk? En wie bespeelt hier eigenlijk wie?

Is iedereen echt maar zes handdrukken van elkaar verwijderd? Misschien. Misschien ook niet. Misschien is afstand gewoon een verhaal dat we graag geloven. Laat je verleiden. Laat je misleiden. Geef je over aan de betovering. Want de ware kunst van magie schuilt niet in wat de goochelaar doet — maar in jouw bereidheid om te geloven.

!Belangrijk! de voorstelling op zaterdag 16 mei begint om 18u (niet om 18u30).

Vogeltribunalen! Proclameert!; Declareert!; Escaleert! 

Vogeltribunalen! is de maatschappij en de maatschappij dat bent u. 

Vogeltribunalen! heeft geen éénduidige esthetiek. 

Vogeltribunalen! is beter tien vogels in de lucht dan één in de hand. 

Vogeltribunalen! is een staat van zijn. 

Vogeltribunalen! nestelt zich tussen verwondering en verweer. 

Vogeltribunalen! is Doeken!; Doeken!; Doeken!; Gordijnen!; Railingen!; Doeken!

Vogeltribunalen! is te veel noten op je zang.

Vogeltribunalen! zingt zoals ze gebekt is.

Vogeltribunalen! is vogelvrij.

Vogeltribunalen! spreekt met de keel en niet met de kop.

Vogeltribunalen! is niet bang om haar publiek in fictie los te laten.

Vogeltribunalen! eist faillisement.

Vogeltribunalen! moet sterven voordat het doek gevallen is.

Vogeltribunalen! is een verzameling van kortvoorstellingen door vogels, van vogels, aaneengeplakt door pek, veren en gordijnen. Zij toont flarden van een vogelmaatschappij die zich klaarstoomt voor de onherroepelijke stoomwals van een steeds geweldadiger wordende samenleving. Mens en vogel worden door elkaar geschud. Figuren fladderen, struikelen, exclameren, vliegen en moeten vooral hun ei kwijt. Onder de oppervlakte schuilt een onderzoek naar machtslust, menselijke gruwel en de dunne lijn tussen chaos en beschaving. Ergens tussen de actoren die oproepen tot hatelijke escalatie en struisvogelpolitiek, zien wij vogels die nog durven fluiten, dansen en vogelvrij uitvliegen. Vogelen of furore? Nesten of nazi’s? Ooievaar of olievaart? Teruggevloten of neergeschoten?

In Bodycount duiken twee ‘sex positive true crime lifestyle’ podcasters, Mia en Thais, via hun gelijknamige praatprogramma in de wereld van seks en geweld. In hun diepe gesprekken vragen ze zich af of die twee eeuwig rond elkaars as zullen draaien, en dalen alsmaar dieper af in een obsessie die hen zowel handvatten als handboeien geeft. Ze rakelen verhalen op uit hun eigen en collectieve verleden, en ontdekken hoe die twee onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.